Mad Season – Slip Away

Meneer Spotify legt mij iedere maandag uit welke (nieuwe) muziek het meest bij mij past. Ik krijg langzaam de indruk dat hij me steeds beter leert kennen. Deze week denkt hij dat de band Mad Season wel wat voor mij is. Hij beveelt dan specifiek het nummer “Slip Away” aan.

“Slip Away” is wel iets wat ik af en toe graag doe. Even weg van het alledaagse leven, gewoon de boot naar Ameland of Texel, weg van alles wat met werk te maken heeft. Het nummer past dus wel bij mij,  de muziek ook…. Scheurende gitaren, je moet er van houden…..!

Ibrahim Maalouf – Beirut

Beirut, hoofdstad van Libanon maar ook een interessant nummer gespeeld door Ibrahim Maalouf. Vanavond liep ik tegen dit nummer aan en ik moest gelijk een beetje aan onze Nederlandse Kyteman denken. Je moet het nummer een beetje op de achtergrond draaien met wat gedimd licht, onder het genot van een drankje. Hoewel, na een minuut of 8 gaat hij toch best wel een beetje uit zijn panty…. Niet alledaags, gewoon leuk om een keer te proberen.

Robin Trower – Something’s About To Change

Na een drukke dag is het goed om even rust te nemen….

Vandaag was zo’n drukke dag. Vroeg op, naar Geesbrug om het lokale zwaluwen, spechten en ander gevogelte van fatsoenlijk kraamkamers te voorzien, vervolgens door naar Hoogeveen om te assisteren bij “Oer is Stoer”. Je wil niet weten hoeveel popcorn ik vanmiddag heb helpen fabriceren boven een gezellig houtvuurtje….

Na het eten dus maar even op de bank, dopjes in de oren, Spotify aan, in slaap vallen en dan na een uurtje wakker worden door iets wat héél erg lekker klinkt. Robin Trower, nog nooit van gehoord maar hij blijkt achteraf toch een oude (1945) bekende te zijn. Hij was vele jaren actief in Procol Harum. Ik heb hem direct maar even toegevoegd aan mijn lijstje “nooit meer vergeten”….

 

Wake up call….

Als ik naar buiten kijk ziet het er best wel triest uit. Past een beetje bij mijn stemming want het lukt me nog steeds niet om als een jonge reebok rond te springen na een “uit het niets komende aanval van spit” afgelopen vrijdagavond. Voorzichtig in beweging blijven, warm houden en al die andere maffe dingen even achterwege laten is misschien nu wel het beste.

Gelukkig hebben we overal internet dus waar ik mezelf ook parkeer, altijd is de rest van de wereld in de buurt. Aan de andere kant, als ik het nieuws een beetje volg, mag een deel van die wereld best wel een beetje op afstand blijven….

Aangezien ik muziek een belangrijke geneugte in mijn leven vind en ik daar nu de tijd voor heb, struin ik lekker rond op zoek naar mooie dingen. Vanmorgen, nog maar half wakker kwam ik dit tegen, de akoestische versie “Samsara Blues Experiment – Singata Mystic Queen”. Na 5 minuten was ik wel wakker maar als je echt wakker wil worden is er ook nog de rauwe electronische versie, die duurt bijna 11 minuten, dat wilde ik jullie even niet aandoen op zondagmorgen.

Another one bites the dust….

Het begint langzamerhand gewoonte te worden dat mijn muzikale helden het tijdelijke verwisselen voor het eeuwige. Een beetje schokkend vind ik dat de meesten van hen maar een beperkt aantal jaren ouder zijn dan ik zelf ben, dat geeft toch te denken….

Vandaag heeft Glen Frey besloten dat hij lang genoeg gebruik gemaakt heeft van “Hotel California”. Hij was de oprichter, gitarist en zanger van de legendarische band “The Eagles”die vele jaren de muziekwereld heeft beheerst en nog regelmatig terug te vinden is in de diverse top’s aller tijden. De gitaarsolo uit het nummer Hotel California” schittert nog steeds op plaats nummer 16 in de “50 greatest guitar solos”.

Hotel California – The Eagles:

Nosound – In My Fears

 

Het is weer vrijdagavond. Meestal ben ik redelijk gaar na een week werken en zak ik lekker onderuit in mijn muziekhoekje…. Momenteel luister ik naar Nosound met het prachtige nummer “In my fears”. Glaasje wijn, blok hout in de kachel, verstand op nul, blik op oneindig….. Genieten!

From Stardust to Darkstar….

Het is een drukte van belang aan de poorten van de eeuwige rockvelden. Lemmy Kilmister heeft nog maar net zijn rugzak uitgepakt of de volgende muzikale grootheid staat al weer voor de poort…

David Bowie heeft vandaag, na een slopend jaar, de strijd tegen zijn ziekte verloren. Hij heeft zijn laatste tijd op deze wereld gebruikt om een bijzondere CD te maken, “Blackstar”. Als je er naar luistert krijg je iets mee van het gevoel dat hij het laatste jaar van zijn leven gehad moet hebben. Ik vind het behoorlijk aangrijpend.

Mijn David Bowie herinneringen gaan ver terug in de tijd. Ik vind lang niet alles mooi wat hij gemaakt heeft maar in 1972 was hij geniaal. Hij kwam toen met “The rise and fall of ziggy stardust and the spiders from mars”. Van dit meesterwerk luister ik nog altijd het liefst naar de derde track, “Moonage Daydream”. Vermoedelijk was ik toen al een dromer….

Lemmy rocks in heaven

Op 28 december 2015 vertrok Lemmy Kilmister na een wild muzikaal leven, naar de eeuwige rockvelden… Lemmy was vooral bekend als de frontman en tevens bassist van Motörhead, altijd goed voor een stevige dosis muzikaal geweld. Motörhead is opgericht in 1975 maar Lemmy deed daarvoor ook al leuke dingen in de muziekwereld. Tussen 1972 en 1975 speelde hij in Hawkwind en in die periode (1974) kwam de cd “Hall of the mountain grill” uit. Dat vond ik in die tijd een muzikaal meesterwerk en ik kan het nog steeds waarderen. Luister bijvoorbeeld naar “lost Johnny – Hawkwind”.